Psychoterapia, Socjoterapia

LECZENIE STANÓW LĘKOWYCH: agarofobia, lęk społeczny, nieśmiałość, PTSD, panika

Pojęcie zaburzeń lękowych dotyczy różnorodnych stanów, które w historii były przyszeregowane do nerwic. Współcześnie coraz częściej używa się określenia zaburzenia lękowego (mniej nerwicy lękowej) ze względu na to, że jest one szerszym pojęciem, obejmującym bogactwo różnych odmian tego zespołu.

RODZAJE FOBII
1. Fobie proste, izolowane - np.wysokoci, burz. Są one najbardziej zbliżone do objawów nie zaliczanych do patologii, ale mogą przez swoją intensywnoć i stopień zakłócenia normalnego życia nabrać charakteru chorobowego.
Liczba poszczególnych fobii jest duża, niekiedy u jednego chorego jednoczenie występuje kilka fobii, np. obawa przed brudem (myzufobia) i chorobą (nozofobia). Niekiedy u tych chorych stwierdza się także niezbyt nasilony niepokój ogólny oraz pewne obniżenie nastroju.

2. Fobie społeczne - przejawiają się w postaci obaw przed kontaktami z innymi ludmi, znalezieniem się w sytuacjach publicznych. W związku z obawą skompromitowania się u chorych występuje zwiększony niepokój, drżenie, pocenie, czerwienienie się, bicie serca itp. Pacjenci mają przeświadczenie, że otoczenie dostrzega te objawy i negatywnie je ocenia. Wstydzą się więc swoich objawów i coraz bardziej unikają przebywania z innymi, odwiedzania, zabaw, sklepów, wychodzenia na ulice, publicznego przemawiania i zabierania głosu. Zazwyczaj ten typ fobii rozwija się w okresie dorastania, wiąże się z obawą oceny w roli dorosłego, atrakcyjnego partnera itp.

3. Zespół lęku napadowego (napady paniki) - niespodziewane napady silnego lęku, z nagłym początkiem, bez czynnika wyzwalającego. Objawy lęku panicznego to: nagły początek nasilonego poczucia zagrożenia, przyspieszenie akcji serca, poczucie duszenia się, uderzenia gorąca lub zimna, pocenie się, drżenie lub trzęsienie się, zawroty głowy, mdłości lub wymioty, obawa przed zbliżaniem się śmierci lub utratą kontroli nad zachowaniem, poczucie derealizacji (utrata poczucia rzeczywistości), depersonalizacji (poczucie utraty własnej tożsamości), drętwienie palców rąk i nóg, ucisk w klatce piersiowej. Napadom paniki może towarzyszyć agorafobia (obawa przed przebywaniem na otwartej przestrzeni, samemu poza domem, w tłumie, w autobusie, w pociągu).

4. Agorafobia (lęk otwartej przestrzeni) ma bardziej złożony charakter. Fobia ta rozwija się najczęciej jako kolejna faza nerwicy lękowej, np. po gwałtownych napadach lęku, i dlatego jest do niej zbliżona pod względem wielkoci i charakteru objawów. Obawy dotyczą najczęściej tego, że może nastąpić co strasznego i niebezpiecznego, w pobliżu za nie ma nikogo bliskiego do udzielenia pomocy. Mogą także zawierać obawy przed skompromitowaniem się wobec utraty kontroli nad sobą.
Agorafobia nie jest zaburzeniem monosymptomatycznym, często towarzyszy jej klaustrofobia (obawa przed przebywaniem w zamkniętych pomieszczeniach, zwłaszcza w samotności) oraz różne socjofobie.

5. Zespół lęku uogólnionego. Lęk może mieć charakter przewlekły, uogólniony, trwający przynajmniej przez 1 miesiąc. Może to być nierealistyczna obawa dotycząca okoliczności życiowych, często bez wyraźnego precyzowania przedmiotu lęku, nastrój lękowego oczekiwania że „coś się stanie”. Osoby cierpiące na lęk uogólniony od długiego czasu przeżywają stale martwienie się, napięcie i obawy dotyczące trudności i zdarzeń życia codziennego. Towarzyszy temu często rozdrażnienie oraz zaburzenia somatyczne: pocenie, przyspieszenia akcji serca, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Często osoba oczekuje, że stanie sie coś złego, wyobraża sobie pewne sytuacje powodujące lęk i uczucie niepokoju.

6. Zespół natręctw (zaburzenia obsesyjno - kompulsywne).
Występuje ciągła potrzeba powtarzania myśli (obsesje) lub zachowań (kompulsje).

7. Zespół stresu pourazowego (PTSD)
Osoba cierpi na zespół specyficznych symptomów, które mogą pojawić się po przeżyciu traumatycznego zdarzenia.
Zdarzenie traumatyczne (uraz) wiąże się z zagrożeniem życia lub fizycznej integralności własnej osoby, albo innych osób. Wywołuje ono reakcję intensywnego strachu, poczucia bezradności bądź koszmaru. Człowiek może doświadczyć takiego urazu bezpośrednio, ale może też być jego świadkiem. Przykłady traumatycznych zdarzeń to przemoc fizyczna i seksualna, klęski żywiołowe, katastrofy, ale również nagła, niespodziewana śmierć bliskiej osoby z przyczyn naturalnych, oraz diagnoza choroby zagrażającej życiu.

LECZENIE
Agorafobia i inne zaburzenia lękowe wymagają systematycznego kompleksowego leczenia. Często początek ma miejsce w warunkach stacjonarnego oddziału nerwic szpitala klinicznego, później leczenie jest kontynuowane w ośrodku dziennym. W PCTS podejmujemy leczenia stanów lękowych (17 7834566) poprzez terapię psychodynamiczną dzieci, młodzieży i dorosłych. W leczeniu PTSD i innych zespołów lękowych pomocne są zwykle zarazem dwie metody: psychoterapia i leki. Niektórzy wychodzą z tego zespołu silnego stresu dzięki psychoterapii, podczas gdy niektórzy potrzebują kombinacji leków i terapii lub tylko leków.