Psychoterapia, Socjoterapia

ADOPCJA: rodzina zastępcza czy dom dziecka – PSYCHOEDUKACJA dla opiekunów i rodziców

Rodziny adopcyjne, spośród różnorodnych form opieki zastępczej nad dziećmi pozbawionymi opieki ze strony biologicznych rodziców, uznawane są za najbardziej korzystne środowisko zapobiegające sieroctwu społecznemu oraz jego następstwom w postaci m.in. choroby sierocej.

SPOTKANIE PSYCHOEDUKACYJNE dla opiekunów osób osieroconych
W PCTS można umówić się na rozmowę z terapeutą, psychologiem na temat problemów rozwojowych i wychowawczych, na które napotyka się w relacji z wychowankiem z syndromem odrzucenia. W przeciwieństwie do psychoterapii sesje psychoedukacyjne mają charakter krótkoterminowy - obejmują kilka spotkań (czasem mają miejsce jednorazowe konsultacje).

Jest podczas nich okazja rozpoznać styl wchodzenia w relacje z dzieckiem, zrozumieć dylematy rozwojowe dzieci i młodzieży, ich zdeprywowane potrzeby, emocje, postawy, mechanizmy choroby sierocej i braku kontaktu z rodzicem (np. brak ojca, jako modelu płci męskiej, prowadzi do opóźnień i zaburzeń identyfikacji płciowej chłopców bądź powoduje nadmierne podkreślanie przynależności do płci męskiej, bądź wpływa na zaniżoną samoocenę dzieci), teorie związane z tematem odrzucenia (Bowlby'ego, Spitza).

Na konsultacje można umawiać się telefonicznie (17 7834566). Koszt spotkania  50 minutowego - 80 PLN. Dla zorganizowanych grup z placówek wychowawczych przeprowadzamy szkolenia oraz prowadzimy superwizje relacji wychowawca - wychowanek w ramach Grupy Wsparcia Zawodowego.

 RODZINA ZASTĘPCZA
Pary i małżeństwa, zwłaszcza te, które mają problem we wzbudzeniu potomstwa podejmują decyzję o adopcji dziecka obcego. W tym celu przechodzą szkolenie i po spełnieniu stawianych warunków adoptują dziecko, dzięki czemu tworzą rodzinę. Zmienia się ich dotychczasowy styl życia. Przed przysposobieniem partnerzy tworzyli diadę (dbają o rozwój swych uczuć, okazują je sobie i mają czas tylko dla siebie), po adopcji, ze względu na nowe role i zadania wynikające z rodzicielstwa, dotychczasowe relacje między partnerami ulegają zmianie. Zapewniając dziecku właściwą opiekę i wychowanie w sprzyjających ku temu warunkach, małżonkowie spełniają się w rolach rodzicielskich.

SIEROCTWO PSYCHOLOGICZNE I SPOŁECZNE A DOM DZIECKA
Określenie sieroctwa społecznego odnosi się do tych dzieci, które nie mają opieki i są pozbawione oddziaływań wychowawczych ze strony żyjących rodziców oraz gdy przebywają one przez dłuższy czas w środowisku innym niż dom rodziców (kontakt z rodzicami jest niewystarczający lub został całkowicie zerwany).  Na określenie sytuacji dzieci przebywających w domach dziecka, placówkach opieki całkowitej wprowadzono termin „samotność sieroca" (Łopatkowa, 1989). Poczucie osamotnienia bardzo doskwiera osobom przeżywającym odrzucenie. 

Niestety pogłębia się ono ilekroć droga młodych osób wiedzie od rodziców w rodzin patologicznych (alkohol, przemoc), przez izbę dziecka,  pogotowie opiekuńcze  do danej placówki wychowawczej. Odseparowanie dziecka od rodziny i umieszczenie w placówce opiekuńczo-wychowawczej, niezależnie od jego wieku, dodatkowo okalecza psychikę dziecka na całe życie. W nowym, obcym otoczeniu czuje się ono nieszczęśliwe i zagubione.

PRZYCZYNY SIEROCTWA
Wyróżnia się tzw. jawną patologię życia rodzinnego, do której zaliczają: alkoholizm, przestępczość, prostytucję, narkomanię, pasożytnictwo społeczne, hazard, choroby psychiczne oraz przewlekłe somatyczne, ciężkie kalectwo (Banach, Matejek, 1997). 

Do grupy patologicznych czynników bardziej szczegółowych zalicza się m.in. brak związków uczuciowych między członkami rodziny,  brak miłości do dziecka, niewłaściwa atmosferę wychowawcza, konflikty rodzinne, brak koalicji wychowawczej rodziców, niepoczuwanie się do odpowiedzialności za wychowanie dzieci, inne zjawiska, błędy wychowawcze, długotrwała choroba (Kozak, 1986).